అలిగితివా... సఖి.. చెలీ...

కాస్త జాగు చేశాను... అంతలోనే అలక
ముఖము తిప్పుకుంటే గుండెకోత
నల్లంచు ఎర్రచీర చిరచిర మిరపలా
చిటపటలాడుతోంది కోపంగా...
చిగురాకు రవిక తహతహలో
దాగున్న వలపు రమ్మందిలే ప్రేమగా..

ముచ్చటగా పారాణి అద్దావు
జడగంటలు విసిరి కవ్విస్తున్నావు
నడుమ నడుమొకటి.. చంపేస్తున్నావు
రవ్వల గాజుల సవ్వడి పిలుపందిస్తున్నావు
దరిచేరితే ముఖము తిప్పావు...
అలకల చిలకల మూగనోము పట్టావు

అలిగిన చెలికి బుంగమూతే అందం
నా దానవని వస్తే ఏమిటీ రాద్దాంతం
లేరా ఆవల పదహారు వేల మంది...
కాదని ఈ చెలి కోసం వస్తే... ఇదేం విరహం

నా వేణువులో నీవు కావా వాయులీనం
నా హృదిలో నీవే కదా వలపు సుగంధం
అలసిసొలసి వచ్చితినే చెలి కోసం
సేద తీర్చరాదే.. రాధామనోహరం

అలకలో దాగున్న ఆందమే అందం
ఆ ఆందాన్ని పట్టి వేస్తానే బంధం
అద్దంలో చిక్కిందే నీ అందం..
ఓ బింబమా... చెప్పవే నీవైనా
అలక మానమని నీ సఖిని..
ఆలస్యమున కరిగిన ఒక్కో క్షణముకు
ఒక్కో ప్రణయ గాన లహరి ఈ నగుమోముకు


నిరీక్షణలో చెలి పడిన బాధ
తెలిసిందిలే ఆ మనసు వ్యధ
కానీ.. బింబము మాటున గమనించితినే
క్రీగంట చాటున చిలిపి ఆటపట్టు...
సొట్టబుగ్గలో కొంటెనవ్వు..  
ఇక బింకమాపవే.. మాధవుడే వచ్చాడు
మనసు కోరాడు... మదినిండా ప్రేమతో...

ఆ చివరి కన్నీటి చుక్క...

ఆమె కంట కన్నీరు తడి
ఆమెవరో నాకు తెలీదు
అడిగే పరిచయమూ లేదు
కానీ... ఆ కన్నీరు అడగమంటోంది
కొన్నిటికి పరిచయాలక్కర్లేదంది
ఓదార్చే హృదయానికి హద్దులు లేవంది

ఆమె, నేను.. మధ్యలో పదడుగుల దూరం
బయట భోరున వర్షం
ఎవరికెవరో ఈ జీవితంలో
ఓ చిన్న చెట్టు నీడలో మేమిద్దరం
అంత వర్షంలో తడిసినా
నీటికి, కన్నీటికి తేడా తెలుస్తోంది

అటు తిరిగి ఆమె
ఆమె వైపు తిరిగి నేను...
కష్టం తెలుసుకోవా అని వేదనగా...
జాలిగా చూస్తూ బాధతో
ఆ వర్షంలో కలిసిపోయింది కన్నీరు...
నా అసమర్ధతను తిట్టుకుంటూ

రుధిర ధారా ప్రవాహంలా
ఆ కంట కన్నీరు కట్టలు తెంచుకుంటోంది
ఏదో తీరని కష్టమే కలిగింది
నాలో నేను ఏవేవో ఊహించుకున్నాను
వాటితో ఆమె ఏదో ఒక కష్టానికి
సరిపోతుంది అని సరిపెట్టుకున్నాను

నేల జారుతున్న కన్నీటి చుక్కలు
నా వైపు కోపంగా చూస్తూ శిధిలమయ్యాయి
జాలిలేదా అని ప్రశ్నిస్తూ కసురుకున్నాయి
ఒక్క మాట  అడిగితే ఏమైందని విన్నవించాయి
గుండెలోని బాధ చెప్పుకుంటేనే కదా
ఈ కన్నీటి బరువు తగ్గేది.. అని గుర్తుచేశాయి

నా మనసు దిటవు చేసుకున్నాను
పదడుగుల దూరాన్ని సగం చేశాను
ఏమైందీ.. అని మనసడిగింది
నా గొంతు మాత్రం పెగల్లేదు
వర్షం తగ్గింది.. ఆమె వెళ్లిపోియింది

సుదూరంగా ఆమె కనుమరుగైంది
కానీ... తన బాధాతప్త హృదయ రాయబారిగా
చివరి కన్నీటి చుక్క నా వైపే దీనంగా చూస్తూ
బాధ పంచుకోలేని జీవితం..
ఒక జీవితమేనా అని ప్రశ్నిస్తూ
జడివానలో కలిసిపోయింది...

(పై చిత్రం చూసి ఆ  చివరి కన్నీటి చుక్క భావాన్ని రాయలనిపించింది)

యువతా మేలుకో, ఓటు హక్కు వినియోగించుకో...

నిన్న యువత-ఓటు హక్కుపై మా ప్రతిధ్వని ప్రత్యేక చర్చ...

నిన్న మా ప్రతిధ్వని ప్రత్యేక చర్చా కార్యక్రమం ఈనాడులో...
http://eenadu.net/news/newsitem.aspx?item=panel&no=12

నిన్న ప్రతిధ్వని ప్రత్యేక చర్చ నిర్వహించాం. ఉదయం 11.30 నుంచి ఒంటి గంటవరకు ఈటీవీ-2లో
యువత  ఓటు హక్కుని సద్వినియోగం చేసుకుంటేనే సమాజం మారుతుందన్న అంశంపై
చేశాం. దానికి సంబంధించిన ఈనాడు కవరేజ్ ఇది.
సతీష్ కొత్తూరి, ఈటీవీ-2 ప్రతిధ్వని లీడ్

ఆ మనసు లోతెంత...

వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల మనసు
సముద్రం కన్నా లోతు
జాబిల కన్నా ఎత్తు...
నా పిచ్చి గాని... వెన్నెల్లో కదా ఆమె ఉండేది....

కనులకు కనిపించే వెన్నెల
వెన్నముద్దలా అందుతుందా
వాకిలి దాటితే పలకరించే జాబిలమ్మ
కొండెక్కి రమ్మంటే వస్తుందా...
మగువ మనసూ అంతేనా...  అందనిదా...

కెరటం తీరాన్ని తాకుతుంది...
అల చిలిపిగా పాదాన్ని ముద్దాడుతుంది
అంతమాత్రాన అల నాదైపోతుందా
నాతో వస్తావా అంటే వస్తుందా
నువ్వే రా.. అంటూ తనలో కలిపేసుకుంటుంది

కానీ... ఏంటో నా పిచ్చి మనసు
ఆమె మనసు తెలుసుకోవాలంటోంది..
మగువ మనసులో ఊసులను అన్వేషిస్తోంది
ఊహల్లో అగాధం తవ్వుతోంది...
ఏమైనా దొరికిందా.. ఆ దొరికింది.. మరికొంత లోతు

ఒక్కోసారి ఆమె కళ్లు మాటాడుతుంటాయి
మరోసారి కనురెప్పలే ఏవో చెప్తుంటాయి
కాలిబొటనవేలు కూడా శృంగారనైషధం రాయగలదు
క్రీగంట చూపు లక్ష చిక్కుముడులు వేయగలదు...
అర్ధాలు వెతకాలని పరుగులు తీశా...
దొరికింది.. ఎప్పటికీ బదులు లేని ఓ చిక్కు ప్రశ్న

విశ్వాంతరాళ అంచుల అంతు తేల్చొచ్చు
ఆ నిశీధిని నిలువునా చీల్చొచ్చు..
ఆమె మనసు పిడికిలి గుట్టు విప్పగలమా
అతి కష్టం మీద విప్పి చూశాను... ఏముంది
అక్కడ మరో అగాధం...
చేతనైతే లోతు కొలవమంటూ వెక్కిరించింది...

తన ప్రేమనంతా నిజంగా పంచాలని వస్తే
తట్టుకునే శక్తి ఈ సృష్టిలో దేనికీ లేదు...
మరి రోజూ కనిపించే ప్రేమేమిటీ... నిజం కాదా
ఏమో... ప్రేమిస్తున్నట్టే ఉంటుంది.. లేనట్టూ ఉంటుంది
ఆ రహస్యం అడిగితే నవ్వేసి వెళ్లిపోతుంది

నవ్వుతూనే విషాదాన్ని భరిస్తుంది
నవ్విస్తూనే దుఃఖాన్ని దిగమింగుతుంది
ఆనందాన్ని మాత్రం మౌనంగా అనుభవిస్తుంది
బాధ లేదూ... అంటే... మరో నవ్వునవ్వి
కన్నీటి చుక్కనొకటి చెక్కిలిపై జార్చింది
పట్టుకునే లోపే... అదీ అగాధంలోకి జారిపోయింది
నా మనసు పట్టుకోలేవని మళ్లీ వెక్కిరించింది.

కలకరిగిపోతే కన్నీరవుతుందా...
మనసుకి ముళ్లగాట్లు చేస్తే కన్నీరు జారుతుందా
లేదా ఆనందం ఎక్కువై పెల్లుబుకిన ఆనవాలా...
ఆ కన్నీటి చుక్కనైనా అడుగుదామంటే.. చేజారిందే
ఆ చుక్క... ఆమెలో ఇన్నాళ్లూ నలిగిపోయిందేమో
నవ్వేేసి... ఆ వివరం అడగొద్దని స్వేచ్ఛగా ఎగిరిపోయింది

నా ఊహకు రెక్కలొస్తే ఆమె మనసు
లోతుల్లో విహారిస్తాను...
ఆలోచన పొరల్లో ఒక్క అణువునైనా పట్టుకుంటాను
నా కళ్లలో ఆమె రూపాన్ని బంధించగలిగాను
కానీ... ఆమే గెలిచింది..
తన మనసు నీడను కూడా తాకలేకపోయాను

పచ్చిక బయళ్లలో ముత్యాల జల్లు.. కోకిల వేణుగానం

స్వాతిచినుకుకి నమ్మకం
సంద్రం మనసు గెలవగలనని
అందుకే అంత సంద్రాన్నీ ఈదింది
ముత్యపు చిప్పులో ఒదిగి ముత్యమైంది

గడ్డిపరకకు తెలుసు తన బలమెంతో
అంత పెద్ద భూమాత మనసేంటో
అందుకే భూమినే చీల్చుకుని వచ్చింది
భూమాతకు పచ్చదనాల పసిడి చీరకప్పింది

కోకిలకు తెలుసు తన పాటేంటో
నలుపైతేనేం నల్లనయ్య కాదా అనుకుంది
మావిచిగురుతో స్నేహం చేసింది
కూకూ అంటూ సరిగమలకే పాఠాలు నేర్పింది

ఒదగి ఉండలేనే అనుకోలేదు వెదురు
వాయువునే అలింగనం చేసుకుంది
పదహారు వేలమందికి సాధ్యం కానిది... 
వేణువై మాధవుడినే వశం చేసుకుంది

ఈ ప్రశ్నలకు బదులివ్వొద్దు...

భావోద్వేగాలంటే ఏంటి..
మనోభావాలు అంటే ఏంటి..
అవెందుకు వస్తాయి...
అంసంతృప్తితోనా, విద్వేషంతోనా..

అసంతృప్తికి సంతృప్తి సమాధానం
విద్వేషానికి ప్రేమ సమాధానం
మరి తెలిసీ అవెందుకు వస్తాయి
తెలిసీ తెలియనట్టు నటనలెందుకు వస్తాయి

అసలు శత్రువులెవరు..
మనుషులా... ఆలోచనలా
మనుషులే అయితే ఎలాంటి మనుషులు
ఆలోచనలే అయితే ఎలాంటి ఆలోచనలు


మనుషులు నిలబడేది ఎక్కడ
కూలిపోతే కాలేది ఎక్కడ
మట్టి మనుషులను పెంచలేదా
మరి మనుషులు మట్టిని పంచుకుంటున్నారెందుకు

ప్రాంతాలు పంతాలు పెంచుతాయా
పంతాలు పంపకాలు కోరుతాయా
పంపకాలు మనుషులను విడదీస్తాయా
లేక మనుషులే మనుషులను విడదీస్తున్నారా

కొన్నేళ్లుగా తొలిచేస్తున్న సందేహాలివికొన్నాళ్లుగా  నలిపేస్తున్న ప్రశ్నలివి
కానీ.. సమాధానాలు ఎవరూ చెప్పొద్దు
ప్రశ్నలే బాగున్నాయి... బదుళ్లు మెదళ్లు తొలుస్తాయి